یکی از افتخارات شهر خوانسار داشتن زبان خاص خوانساری است. زبان یعنی یک فرهنگ مستقل. و زبان خوانساری یکی از شیرین تر زبان های ایرانی است. اصفهان با آن همه شوکت و ابهت زبان مستقل ندارد بلکه گویش و لحجه دارد اما خوانسار یک زبان قدیمی ایرانی است.

زبان يا گويش خوانساري و همزبانان وانشاني و دليجاني و ساير نيمه زبانان که گويندگان آن زبانها در گستره ايران و تاجيکستان و افغانستان، با تفاوتهايي کم و بيش روان اند، يکي از شاخه هاي زبان فارسي پهلوي بوده و اينک مي رود تا بر اثر گسترش فارسي معمولي که فارسي دري آميخته با واژه هاي عربي و ترکي و مغولي و اروپاييست ( که اينک بعنوان زبان رسمي بوسيله وسايل ارتباط همگاني همه گير مي شود) متدرجا" متروک شود.

از آنجاييکه خوانسار در پناه کوهستان، با راههاي دشوار، کمتر در معرض تطاول مهاجمين اجنبي قرار گرفته و در حقيقت از مسير فتوحات خارجي به دور بوده، تا اين اواخر موجوديت فرهنگي خود را تقريبا" دست نخورده نگاهداري کرده است.